(SPOT.ph) Hindi ako nang-aasar pag sinabi kong idol ko si Lito Lapid.
Seryoso ako: idol na idol ko si Lito Lapid nung ako’y bata pa. Kung hindi ka lumaki sa probinsiya nung 1980s, hindi mo ito maiintindihan. Halos umiyak ako ng dugo at naglupasay sa harap ng nanay ko nung ayaw niya akong dalhin sa sine para manood ng Geronimo, ang pelikula kung saan siya gumanap na Indian (“Indian” as in Native American a.k.a. Indian Pana as opposed to “Bumbay”). Kung paano nagkaroon ng mga Indian at mga cowboy sa Pilipinas ayon sa pelikula, huwag niyo na akong tanungin—akala ko talaga noon ay may tribo ng mga Indian sa Pilipinas.
Hindi ko na rin masyadong maalala yung kwento. Pero ang tumatak talaga sa akin ay yung eksena na nakikipag-paluan siya ng palakol sa ibabaw ng isang net na naka-stretch sa dalawang magkatapat na dulo ng bangin. Wasak yun. Ang lalim pa ng bangin. At siguradong walang daya dahil hindi pa naman uso ang mga special effects dati. Pero ang taas nung pinaglalabanan nila na pag napunit o nabutas ang net, alam mong hindi sila mabubuhay pag nahulog sila sa putanginang bangin. Hayop din yung theme song (“Geronimo… Sikapin mooooo….”) na parang opera tenor pa ang kumanta.
Ibang klase si Lito Lapid. Siya yata yung unang action star na kinabaliwan ko. Hindi ko masyadong trip si FPJ dahil natatandaan ako sa kanya (maliban sa idol siya ng erpat kong pulis). Ang angas ng tikas pero simpatico naman ang dating. Medyo bobcut ang buhok, may konting bangs at bahagyang tumatakip sa tenga ang gilid. May manipis na parang nagbibinatang bigote, na marka ng pagiging tunay na lalake. Mahilig siyang magsuot ng masikip na maong at leather boots na abot halos sa tuhod. At polong masikip na naka-rolyo ang manggas at bukas ang dibdib.
Hindi siya kaguwapuhan. “May hitsura lang,” ika nga ni Jun Sabayton. Rugged na macho ang dating. Hindi siya mahusay na actor. In fact, medyo one-dimensional lang ang estilo niya. Hirap umiyak. Pero bakit kailangan mong umiyak kung kaya mo namang magpaikot-ikot sa baras habang paa mo lang ang nakasabit? Kung kaya mong tumalon at sumipa ng baril na parang sa sepak takraw? Kung kaya mong dumaosdos sa semento habang bumabaril-baril? Kahit sa Hollywood wala pa akong nakikitang gumawa noon. Ang kanyang kilos: 'yun talaga ang pinakamalupit sa lahat. Wala nang katulad niyang action star ngayon (To begin with, wala nang action star ngayon). Ika nga, they don’t make ‘em like they used to. Pero kahit sila Robin Padilla ay hindi ko nakitaan ng ganoong klaseng moves. Tingnan mo na lang ang choreography ng bugbugang ito sa Kastilyong Buhangin. Grabe.
Stuntman kasi siya dati—at noong kasikatan niya, siya rin mismo ang gumagawa ng mga delikadong stunts, sa panahon na hindi pa uso ang mga wire-wire na ginagamit sa mga kung fu movies ngayon. Walang double-double. Ang isang kilala kong ganun ay si Jackie Chan. Na idol ko rin matapos mapanood ang Snake in the Eagle’s Shadow at Drunken Master.
Ibang klase ang mga action films ni Lito Lapid. Kinakailangan ng suspension of disbelief, ika nga. Ine-etsapuwera ang lahat ng batas ng pisika at natural na mundo. 'Wag mo nang tanungin kung paano nahahati ng kutsilyo ang bala at tinatamaan ang dalawang taong tumatakbong palayo. 'Wag mo nang kwestiyunin kung paano siya nakakatumbling sa ere nang dalawang beses habang bumabaril. 'Wag itong tawaging absurdo. Mas bagay siguro kung “postmoderno”—sa mga panahon na hindi pa natin alam ito. Imposible raw mangyari sa totoong buhay ang mga pinaggagagawa ni Lito Lapid. Eh ano ngayon? Imposible rin naman ang mga nangyayari sa Shake, Rattle, and Roll, 'di ba? Wala namang nagtatatawa nung nagliliparan sa taas ng mga puno at ilog ang mga tao sa Crouching Tiger, Hidden Dragon. At hindi rin naman kapani-paniwala sa totoong buhay na mapapabagsak ni Bruce Lee ang isandaang karatista gamit lang ang isang chako. Katarantaduhan 'yun. Ang sinumang magsasabi na “Kaya talaga ni Bruce Lee yun!” ay ang mga uto-uto na naniniwalang philosopher din si Bruce Lee (Sinusulat ko ito habang naka-tune in sa Bruce Lee Lives sa NatGeo. May mga skateboarder at artista na nagpapakalalim. Magbasa naman kasi kayo paminsan-minsan).
Lito Lapid as Julio Valiente
Noong tumanda na ako, naglaho na lang sa aking alaala si Lito Lapid. Nahumaling ako sa mga robot-robot at mga horror movies, at 'di nagtagal ay nagkaroon ng panlasa sa mga pelikulang nasa kategoryang “seryoso” (as in nakatitig lang sa malayo at parang walang istorya). Ang mga katagang “Julio Valiente,” “Leon Guerreo,” at “Julian Vaquero” ay naging laman lang ng mga kuwentuhang katatawanan sa eskwelahan.
Masuwerte si Bruce Lee at pumanaw siya nang maaga sa edad na 32—sa kainitan ng kanyang kasikatan. Ganun talaga ang kabalintunaan ng buhay. Ang mga namamatay nang maaga ay nabubuhay nang walang hanggan. Example: John Lennon (Sige nga, sino ang may gustong bumili ng latest album ni Paul McCartney?)
Si Lito Lapid ngayon ay 56 years old at pitong taon nang senador ng Republika ng Filipinas. Tinawag siya sa editorial ng isang broadsheet na “the pride and shame of Pampanga.” May joke sa mga reporters na nagco-cover ng senado: siya raw ang chairman ng committee on silence dahil hindi siya nagsasalita (At apparently, hindi rin daw totoo ang tsimis na si Jeric Raval ang kanyang chief of staff). Sa larangan ng lehislatura, ang pangalan niya ay instant punchline. Dati sila Jaworksi at Ramon Revilla Sr. Si Lapid—kasama ang dalawang pangalang ito—ay ang sinasabing ehemplo ng “democracy at work” (Sa Tagalog: “nagkanda-leche-leche na.”). Ito na ang kanyang ikalawang termino. Una siyang binoto noong 2004. Pangalawa noong 2010. God help us all.
